Ik kan niet ouder dan tien zijn geweest, in die schemerige, eeuwig zonnige zomertijd die mijn herinneringen zijn, toen het huis plots op zijn kop stond. Dat van mijn grootouders, bedoel ik dan. Dat was nochtans erg rustig in die dagen - een gezapig opeenvolgen van uren op het ongehaaste ritme van de slingerklok. Kinderen en kleinkinderen kwamen en gingen, maar het huis en zijn inwoners waren rotsen in de branding - rond hun voeten kabbelde het leven van de wereld gestaag voort. Mijn oma regeerde het imperium vanuit de keuken, terwijl mijn opa de stille kracht was die de kleine radertjes aan het draaien hield. Familie, buren, vrienden - altijd zat er wel iemand aan tafel met een kopje koffie of een pintje op zoek naar goede raad of goeie, ouwe gezelligheid. Ze vonden het er altijd. En wij kleinkinderen? Wij kwamen er samen na school en in de vakantie, en schuimden de hele wereld af in onze fantasie terwijl de grote mensen grotemensenzaken bespraken. Rust en warmte; dat zijn de twee woorden die volgens mij het beste omschrijven hoe de sfeer er doorgaans was. En toch, ondanks dat alles, heerste er die dag opwinding in het oude huis. De aanleiding: het Schurend Scharniertje hield op te bestaan. Ik was pas tien, ik had nog geen idee hoe de wereld in elkaar zat, maar zelfs ik besefte al wat een ramp dat betekende.
