10/07/2014

Inpakken en wegwezen!


Eindelijk is het zover: mijn laatste werkdag is gekomen! 

Het is donderdagnamiddag, ik zit op een trein die tegen een rotvaart door de Kanaaltunnel suist, op weg naar huis, en mijn lief. En vooral dat laatste. Oorspronkelijk stond mijn terugreis gepland om 18:04, maar een ietwat vroeger einde aan de vergadering zorgde ervoor dat ik - mits opleg - al de trein van 14:05 kon nemen. En dat heb ik ook zonder aarzelen gedaan. Ik heb er op twee weken tijd twee zakenreizen op zitten, samen goed voor bijna zeven volle dagen zonder haar. Dat was meer dan genoeg.
Read More

Een tijdmachine van bij de kruidenier

In de zomer van 2011, halfweg mijn reis door Canada, besefte ik dat ik zonder zeep zat. Het was een kille ochtend, de zon was er nog niet helemaal in geslaagd de koude van de nacht te verjagen uit de bossen rond Lake Louise, en onze groep schuifelde als gehoorzame eendjes door de gangen van een kruidenierszaakje middenin de wildernis. Ik koos een fles vloeibare zeep van een merk dat ik niet kende, nog wat lekkers voor onderweg (we stonden klaar om de lange rit langsheen de machtige Icefields Parkway aan te vatten) en liep naar de kassa. Ik had geen flauw idee hoe belangrijk die achteloze aankoop zou worden.

De versnaperingen voor onderweg waren prima, maar de zeep, zo bleek die avond, was niet bepaald mij favoriet. Er was een vreemd geurtje aan, vond ik, verscholen tussen dat muskusachtige parfum dat typerend is voor Mannelijke Zeep™. Een geur waar ik weliswaar mee kon leven, maar die ik toch niet helemaal aangenaam vond. Ik gebruikte de zeep dan ook spaarzaam gedurende de rest van de reis, zodat ik twee weken later, bij het inpakken, nog zeker een halve fles van dat spul over had. 

Nu ben ik veel, maar geen verspiller. En dus draaide ik de dop stevig op de fles, en stopte hem tussen de rest van mijn bagage. Eens thuisgekomen kreeg de fles aanvankelijk een plaatsje in de douche, maar uiteindelijk moest hij onderdoen voor aangenamer ruikende zepen en verdween hij naar de verre regionen van een weinig gebruikte voorraadkast, waar hij zeker twee jaar zou blijven.

Ik had geen flauw idee hoe belangrijk die achteloze aankoop zou worden

Tot ik op een hectische morgen merkte dat ik opnieuw zonder zeep zat. Je kent het ritueel: je bent gehaast, en overweegt zelfs om de douchebeurt van vandaag dan maar over te slaan, maar beslist toch om nog even in een kast te graaien. En dat deed ik dus. En daar, achterin die weinig gebruikte voorraadkast, vond ik de fles Canadese zeep. Ik kan me zo voorstellen dat ik een vies gezicht heb getrokken toen ik ze naar het licht haalde, maar het was zeep, en dat was wat telde op dat moment.

En toen: openbaring. Terwijl de hete waterstraal me onderregende, draaide ik de dop van de fles en goot wat van het groenblauwe spul op mijn washandje. De eerste geurmoleculen werden opgepikt door mijn neus, zenuwprikkels raceten door mijn brein, en plots werd ik met het geweld van een mokerslag teruggeslingerd in de tijd. Het ene moment stond ik nog onder de douche bij me thuis, het volgende was het landschap veranderd in de sanitaire blok van een Canadese camping in de Rockies, inclusief de geur van dennenaalden, de warme zon door glasblokken, de zekerheid dat daarbuiten een wereld van groen en ijs en vrijheid wachtte. Ik hoefde mijn ogen maar te sluiten, en het gevoel werd compleet - het was een herinnering van een intensiteit die geen foto of reisverslag kon evenaren.

De zeep waar ik zo weinig liefde voor koesterde, was veranderd in een tijdmachine. 



Ik heb de zeep nog steeds, mag ik met enige trots zeggen. Net als vroeger ben ik er heel zuinig op, maar nu om een heel andere reden. Telkens wanneer ik nood heb aan een intense herleving van die machtig mooie tijd, diep ik haar weer op. Ik wacht er lang genoeg mee, om gewenning te voorkomen, maar ik weet dat ze ooit ook op zal zijn, en ik weiger een tweede fles van het spul te kopen. Het einde van de fles zal het einde van deze herinnering betekenen, maar er is plaats genoeg voor nieuwe, die me dwars door de tijd kan katapulteren, naar een moment dat nu nog toekomst is, maar ooit zal veranderen in een vergulde herinnering. 

Ik weet één ding: wanneer ik morgen mijn koffers pak, weiger ik zeep mee te nemen. Ik neem geen enkel risico!
Read More

16/04/2014

Ik ben alweer vreemd gegaan...

Ha! Daar heb ik je weer! Niets werkt zo goed als een suggestieve titel - en dan vooral als die me afschildert als een relationele zwerver, een klaploper van het ergste soort: een bedrieger. En laat dat nou net het laatste zijn dat ik bedoel met die titel. Jij bent veel te sensatiebelust, geef het nou maar toe! Nu oké, ik ben geen haar beter. Ik had vast al op de titel geklikt vóór het laatste woord goed was ingezonken.





Read More

31/03/2014

De Herontdekking van de hemel


'Als ik nu op het dak zou gaan staan, en ik druk mijn pen uit, en de wind verspreidt de inktdruppels - hoeveel kans is er dan dat op het papier staat "Ze houdt van me?"'
Ze kijkt me aan met die blik die het midden houdt tussen geamuseerdheid en bezorgdheid om mijn mentale gezondheid. 'Wat?'
Het is vrijdagavond, we zijn net terug van een etentje en de sfeer is opperbest. We zijn beslist niet zat, maar ook niet meer helemaal nuchter, en alles wat je ziet en hoort heeft dat omfloerste randje, die zwoele zindering. En net op dat moment besluit ik een citaat uit een boek aan te halen dat ik me maar half meer voor de geest kan halen. Topmanoevre, Rottiers. 'Nuja,' grijns ik schaapachtig. 'Het klonk misschien idioot, maar het was bedoeld om heel romantisch te zijn.'
Dat lijkt ze te accepteren, en ze kust me. 'Idioot,' mompelt ze tussen onze lippen door.
Read More

09/01/2014

Hotlist 2013

Een nieuw jaar, een nieuw begin, en meteen hét moment om terug te kijken op wat achter ons ligt. Oké goed, de doorsnee mens doet dat vóór nieuwjaar, maar ik ben nu eenmaal een beetje aan de trage kant als het over zo'n dingen gaat. En dus kom ik nu met een kort overzicht van de populairste blogposts van 2013.


5. Van rotheid en verval naar springlevend, en terug (23 april)

Een verslagje van mijn fotografie-uitstap naar het doodse Doel en het springlevende maar piepkleine Lillo.






Het eerste in een reeks verslagen over de zwaarste, maar tegelijk mooiste reis van 2013. Lofoten, Noorwegen zal altijd een droombestemming blijven in mijn herinnering, maar wat ik ook niet ga vergeten, is dat het de eerste keer was dat ik mezelf echt fysiek tegenkwam. Een ontmoeting van het niet zo aangename soort... Verder was Lofoten prachtig, zowel qua landschappen, qua weer als qua gezelschap. Want als alles gezegd en gedaan is en je zet alles in perspectief, dan is dát wat er overblijft.






3. Een machtig blauw tapijt in de lentegroene schemer (6 mei)

Je neemt de auto en vertrekt op een weekendochtend in alle vroegte naar een bos op een miljoen kilometer van huis. Waarom? Om een bos vol bloempjes te gaan fotograferen. Oké, dat klinkt seutig, maar je zou het schouwspel moeten zien. Betoverend.....






2. En legendarisch was het.... (25 maart)

Een terugblik op de skireis van 2013, naar het prachtige domein Les Trois Vallées. Een pendelbeweging tussen energiek reisverslag, een mijmering over de waarden van vriendschap en terug.






1. Ik ga op reis en ik neem mee... een paar geweldige vrienden (8 maart)

Een vooruitblik op dezelfde skireis, en voor wie van wat fotografie houdt, een spoiler met nog veel meer fotogerelateerd geraas.

Read More

18/12/2013

City tripping for the mentally unstable


Een paar weken geleden zat ik in Engeland voor het werk, waar ik tijdens het diner met mijn Luxemburgse collega aan de praat geraakte. Je weet hoe dat gaat: de wijn vloeit, de mensen worden wat losser, en gesprekken verglijden van het professionele naar het persoonlijke leven. Na verloop van tijd betrapte ik mezelf erop dat we aan het spreken waren over reizen in het algemeen, en Europese hoofdsteden in het bijzonder. Ik natuurlijk apetrots, want ik had er al heel wat bezocht. In mijn overmoed verkondigde ik dat ik beslist álle Europese hoofdsteden wel eens wilde bezoeken. Het lag er uit voor ik er erg in had, maar zodra dat gebeurd was, dacht ik: waarom niet eigenlijk? Zo moeilijk kan het toch niet zijn? Ik heb er al een pák gehad, toch? Nee? Niet dan? Dat moet ik beslist eens bekijken!
Read More